Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem, przedawnia się z upływem lat dziesięciu, chociażby termin przedawnienia roszczeń tego rodzaju był krótszy. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenia okresowe należne w przyszłości ulega przedawnieniu trzyletniemu. Wielu wierzycieli uważa, że uzyskanie wyroku zasądzającego określone świadczenie pieniężne, jak i niepieniężne, przeciwko dłużnikowi powoduje, iż ich roszczenie nie przedawni się w ogóle i zawsze będzie mogło być egzekwowane, albo nie mają świadomości, jaki jest okres przedawnienia. Przedawnienie należności głównej stwierdzonej orzeczeniem sąduPowyższe stanowisko jest błędne. Zasadą jest, iż roszczenia stwierdzone orzeczeniem sądu, a więc zasądzone przez sąd, ulegają przedawnieniu. Termin przedawnienia wynosi dziesięć ten należy liczyć od dnia uprawomocnienia się wyroku zasądzającego określone świadczenie, a w przypadku ugody, od dnia zawarcia uzyskał wyrok sądowy, mocą którego Jan ma obowiązek zapłacić mu kwotę zł. Wyrok uprawomocnił się dnia 21 marca 2004 r. Możliwość egzekwowania należności stwierdzonej wyrokiem upływa dnia 21 marca 2014 r., przy założeniu, że Piotr w międzyczasie nie prowadził postępowań egzekucyjnych na podstawie tego wyroku. Przedawnienie świadczeń okresowychNieco inaczej kwestia wygląda w przypadku świadczeń okresowych należnych w przyszłości, które zostały zasądzone orzeczeniem również serwis: Przedsiębiorca w sądzieNajlepszym tego przykładem są odsetki, które na żądanie powoda (przyszłego wierzyciela) zasądza Sąd od pozwanego (przyszłego dłużnika) od należności głównej. Roszczenie o odsetki przedawnia się z upływem trzech lat od dnia ich wymagalności, co jest niezwykle istotne z punktu widzenia wierzyciela. Mimo bowiem, iż należność główna przedawni się po dziesięciu latach, odsetki od tej należności ulegną przedawnieniu po trzech latach, jeżeli w międzyczasie wierzyciel nie będzie prowadził postępowania również serwis: ABC windykacji Przerwanie biegu przedawnieniaPrzerwanie biegu przedawnienia roszczenia stwierdzonego orzeczeniem sądowym lub zawartą przed sądem ugodą następuje poprzez skuteczne złożenie wniosku egzekucyjnego do komornika. Aby więc uniknąć przedawnienia zasądzonej należności, gdy pierwsza egzekucja okaże się bezskuteczna, co kilka lat – co najmniej co 10 lat, a najlepiej co 3 lata – należy składać do komornika wniosek o prowadzenie egzekucji przeciwko również serwis: Wszczęcie egzekucjiAby móc otrzymać w całości zasądzone przez sąd roszczenie – należność główną wraz z odsetkami – w przypadku bezskutecznej egzekucji przeciwko dłużnikowi, sukcesywnie co trzy lata należy składać do komornika wniosek egzekucyjny. Wówczas nie tylko nie przedawni się należność główna, ale także nie przedawnią się odsetki. Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE

Wielu z nas boryka się z długami. Młodsze pokolenia, starsze pokolenia. W zasadzie wszystkie pokolenia uwikłane są w jakieś długi, jedni mniej, inni bardziej. Nie zawsze wynika to z szeroko rozumianej zdolności finansowej. Niekiedy dłużnikami są osoby, które w myśl ustawy nie powinny nimi być. Młodsze pokolenia są w trudniejszym położeniu, ponieważ świeżość długów, zaciągniętych zobowiązań oraz nowoczesna skomplikowana procedura udzielania pożyczek sprawia, że dług ten jest najczęściej bez dwóch zdań wymagalny. Sprawdź, kiedy następuje przedawnienie lat musi minąć do przedawnienia długu?Jednak jeżeli chodzi o starsze pokolenia sprawa jest o tyle niecodzienna, że wiele z ich długów nie może być już przymusowo wyegzekwowana, na przykład przed sądem. Skąd biorą się te rozbieżności? Otóż wynika to z ustawowo przyjętego przepisu, w którym litera prawa stanowi, iż termin przedawnienia długu wynosi sześć lat, a dla roszczeń okresowych oraz związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy momencie, w którym wierzyciele, którym z racji upływu czasu bardzo często jest firma windykacyjna wnosi do sądu powództwo, domagając się spłaty długu, dłużnik może powołać się na zarzut przedawnienia i sąd powinien w tym momencie pozew oddalić. Bardzo istotnym jest jednak fakt, że sąd nie podejmie takiego działania za nas samych, dlatego też nasza ingerencja jest konieczna, ażeby uniknąć przykrych mowa o skomplikowaniu sprawy, to niezwykle ważne jest aby pamiętać, że jeżeli spłaciliśmy wierzytelność, która była przedawniona, nie możemy zażądać zwrotu. Ponadto, kodeks cywilny zastrzega sytuacje, w których bieg terminu przedawnienia może zostać zatrzymany. Przykładowo, w momencie w którym podejmiemy działania negocjacyjne w celu kolokwialnego dogania się, czy to z bankiem, czy z firmą windykacyjną, czy kimkolwiek innym, przyznajemy wówczas, że dług istnieje i od tego momentu termin przedawnienia rozpoczyna się na nowo. Działanie te niestety są tożsame z uznaniem długu przez dłużnika. Ponadto, bieg przedawnienia może być również przerwany w momencie, w którym wierzyciel wniesie sprawę do sądu, rozpocznie mediacje lub wezwie do do porozumienia z wierzycielem – czy to możliwe?Jednak w większości przypadków dochodzenie swojego długu przez wierzycieli ma postać wezwań pisemnych z żądaniem spłaty długu. Takie pisma nie przerywają nigdzie indziej przydaje się tutaj stwierdzenie, że nieznajomość prawa szkodzi. Z jednej strony dłużnik, chcąc dobrze po licznych wezwaniach wierzycieli, firm windykacyjnych itp. może zechcieć spróbować dogadać się z wierzycielami, jednocześnie szkodząc samemu do meritum, w piśmie które kierujemy do firmy windykacyjnej najważniejsze jest, aby zaznaczyć możliwość podniesienia zarzutu przedawnienia. Zarzut ten jest kierowany w stosunku do roszczeń z tytułu: „nałożonej kary za jazdę bez biletu autobusem nr…”, „niezapłaconej pożyczki gotówkowej o nr…, udzielonej dnia…”. Jednakże zarzut ten jest podnoszony dopiero na etapie procesu windykacyjną najczęściej należy po prostu poinformować o świadomości istnienia braku wymagalności spłacenia danego długu. Firmy te bardzo często przetwarzają stare, słabo udokumentowane zadłużenia, w celu zarobku tak zwanych łatwych pieniędzy. Bazując na niskiej świadomości prawnej obywateli istnieje duże prawdopodobieństwo, że swoimi wezwaniami uzyskają pożądany przez nich skutek. W takim przypadku jednak należy wykazać się znajomością przepisów prawa cywilnego i zaznaczyć, że dług uległ przedawnieniu w związku z artykułem 118-stym Kodeksu do zapłaty, pod groźbą kierowania sprawy do na bok omawianej sprawy bardzo częste jest również wysyłanie przez firmy windykacyjne wezwań do zapłaty, pod groźbą kierowania sprawy do sądu. W wezwaniach tych bardzo często brak omówienia faktycznie powstałego zobowiązania, z którym związany jest dany dług. Zamiast tego firmy te posiłkują się umową cesji wierzytelności, z której tak naprawdę nic nie wynika, a rodzi to po prostu więcej pytań w głowie przeciętnego konsumenta. W każdym wezwaniu do zapłaty należy wskazać umowę, na bazie której powstał dług. Umowa cesji z pewnością nią nie też chcąc w ogóle rozpocząć jakiekolwiek rozważania na temat wykonalności długu, należy zażądać od nadawcy pisma wzywającego do zapłaty o przesłanie umowy z pierwotnym wierzycielem. W przeciwnym wypadku, dłużnik nawet nie wie do czego ma się odnieść, bo na podstawie typowego pisma firmy windykacyjnej, to mogłoby ono trafić do w żadnym stopniu niezwiązanej ze sprawą osobie i wynikałoby z niego tyle osoby starające się odzyskać dług w dzisiejszych czasach są najczęściej nacechowane brakiem merytorycznego podejścia do sprawy i bazują na niskiej świadomości prawnej swoich odbiorców. Liczą one, że podnosząc bojaźliwie odbierane przez niektórych zwroty, jak „pismo procesowe”, czy „skierowanie sprawy do sądu”, to przestraszą do tego stopnia, że osoby te zamiast racjonalnie zastanowić się nad tematem, uznają że bez dwóch zdań są winne pieniądze i będą starali się pójść na porozumienie, choć wcale nie muszą!Pamiętajmy, że wiele prawniczych pism, które z początku mądrze brzmią, są tak naprawdę skonstruowane w ten sposób, ażebyśmy to my uwierzyli w racjonalność i zasadność danego również o tym, że w niektórych przypadkach warto skorzystać z ofert pożyczki dla zadłużonych z zajęciem komorniczym, ale zanim podpisze się taką umowę, należy dobrze przemyśleć swoja sytuację finansową oraz to czy taka pożyczka okaże się realną pomocą, czy wprowadzi w jeszcze większe długi. Pożyczaj rozważnie!

Dokumentowanie nieściągalności wierzytelności za pomocą protokołu sporządzonego przez podatnika. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne. Ustawodawca przewidział jednak w powołanym przepisie trzy kategorie wierzytelności nieściągalnych ,które mogą stanowić. koszty uzyskania przychodu. Będą więc kosztem uzyskania przychodu wierzytelności odpisane jako nieściągalne, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2 (art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT).. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 2 ww. ustawy, jednym ze sposobów udokumentowania nieściągalności należności jest sporządzenie przez podatnika protokołu, w którym stwierdza, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne, związane z dochodzeniem wierzytelności, byłyby równe lub wyższe od kwoty samej wierzytelności (art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT). Przewidywane koszty dochodzenia wierzytelności na drodze postępowania sądowego oraz postępowania egzekucyjnego mogą niekiedy przewyższać kwotę samej wierzytelności a to powoduje brak opłacalności takiego dochodzenia. Ustawodawca umożliwił więc podatnikom na podstawie ww. przepisu zaliczenie wierzytelności odpisanych jako nieściągalne do podatkowych kosztów uzyskania przychodu pod warunkiem udokumentowania ich nieściągalności sporządzonym przez podatnika jakie zmuszony będzie ponieść podatnik mogą wynikać np. z ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztach wynikających z ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Przykładowo mogą to być koszty sądowe w postaci opłat sądowych (wpis, opłata kancelaryjna) i zwrotu wydatków, koszty powołania biegłych, koszty ogłoszeń w prasie, koszty działania komornika, koszty doręczania korespondencji. Jeżeli ilość wierzytelności będzie duża mogą to być również koszty zatrudnienia dodatkowych pracowników. Przepisy podatkowe nie określają jak ma wyglądać prawidłowo sporządzony przez podatnika protokół. Każda wierzytelność musi być więc opisana wraz z ewentualnymi kosztami, które musiałby ponieść podatnik w przypadku postępowania sądowego i egzekucyjnego. Za minimalny zakres informacji, który powinien znaleźć się w protokole, należy uznać:- datę powstania należności,- dokumentację wierzytelności (nr faktury, nr umowy),- dane wierzyciela,- kwotę wierzytelności,- datę sporządzenia protokołu,- podpis osoby reprezentującej jednostkę lub innej upoważnionej osoby,- uzasadnienie wysokości kosztów dochodzenia należności oraz wskazanie, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od kwoty wierzytelności. W przypadku np. odpowiedzialności solidarnej, czyli w sytuacji gdy wierzyciel może dochodzić zapłaty należności również od innych podmiotów, którzy ponoszą solidarną odpowiedzialność wobec wierzyciela lub od poręczycieli, można przyjąć jako przewidywane koszty iloczyn sumy kosztów, które musiałby ponieść podatnika oraz liczby dłużników czy poręczycieli takich Joanna Litwińska, ECDDP Spółka Doradztwa Podatkowego Chcesz dowiedzieć się więcej, sprawdź » Kodeks kierowcy. Zmiany 2022. Mandaty. Punkty karne. Znaki drogowe

Gość Sylwka Zgłoś Udostępnij mam prośbę do księgowych z budżetówki o wzór decyzji o umorzeniu należności, mam taka nalezność a nie wiem jak napisac tą decyzję. Z góry dziękuję Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach Gość madzia Zgłoś Udostępnij Sylwka umorzyć należność możesz jedynie na podtawie Uchwały RM lub RG w sprawie określenia szczegółówych zasad i, sposobu i trybu udzielania ulg w spłacie należności etc. Jeżeli jesteś jednostką, to powinnaś mieć taką Uchwałę z organu nadrzednego. Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach Gość Sylwka Zgłoś Udostępnij Wiem Madziu mam uchwałę rg tylko mi chodzi o wzór takiego pisma gdyż pierwszy raz będę wydawała taka decyzję i nie wiem jak to pismo ma wyglądać. co napisac w postanowieniu, uzasadnieniu itp Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach Gość madzia Zgłoś Udostępnij To musi dyr jednostki napisać decyzję o umorzeniu. Umrzam należność Panu /ni za .............. w kwocie ..... .Na podstawie Uchwły RG z dnia ..... Nr Uchwały pkt uchwały. w ten sposób. I taką decyzję wysyłasz osobie której umarzsz i PIT C. Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach Gość Wzór Zgłoś Udostępnij Na tej stronie masz wzór takiej decyzji::// Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach Gość Sylwka Zgłoś Udostępnij ~madziu, ja mam takiego kierownika, że jak za niego nie zrobię takich rzeczy to nie bedzie ich zrobionych:" bo on nie ma czasu" (bo akurat układa pasjansa:))~Wzór, dziękuję bardzo przyda się Pozdrawiam, miłego dnia Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach Gość madzia Zgłoś Udostępnij Pociesz się, bo nie tylko ty masz takiego kierownika. Zregóły księgowi za kierowników piszą decyzje o umorzeniu, zarządzenia itp. Pozdrawiam Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach 4 tygodnie później... Gość Grayżna Zgłoś Udostępnij Witam. Szukam pomocy. Pracuję w państwowej jednostce budżetowej i równiez mam problem z umorzeniem należności budżetowych. Od 1997 roku nalezności te nie były egzekwowane (nie były wystawiane tytuły, upomnienia itp.). Dostałam polecenie przygotowania decyzji umorzeniowej do przedawnionych nalezności. I oczywiście nie mogę znaleźć wzoru takiej decyzji. Jeżeli ktoś ma podobne problemy i je rozwiązał u siebie bardzo proszę o pomoc. Poydrawiam i yzcy miego dnia. Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach 1 rok później... Gość Angelika Zgłoś Udostępnij witam. mam pytanie jak napisać wniosek o umorzenie ? Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach 1 rok później... Zgłoś Udostępnij Mam pytanie dotyczące umorzenia ubocznych należności budżetowych przez kierownika jednostki. Jednostka budżetowa naliczyła odsetki dla instytucji gospodarki budżetowej z tytułu nieterminowego regulowania zobowiązań (około 2500 zł). Po uregulowaniu zaległych należności instytucja gospodarki budżetowej wystąpiła z wnioskiem o umorzenie naliczonych odsetek na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych. Czy dyrektor państwowej jednostki budżetowej jest władny do umarzania kwot naliczonych odsetek, jeżeli wszelkie dochody jednostki stanowią dochody Skarbu Państwa i podlegają przekazaniu na rachunek Ministerstwa Finansów? Jak ocenić, czy zachodzi ważny interes publiczny? Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach 3 lata później... Gość zofia Zgłoś Udostępnij Na tej stronie masz wzór takiej decyzji::// Cytuj Odnośnik do komentarza Udostępnij na innych stronach

Jedna z podstawowych zasad dokonywania wyceny aktywów i pasywów, wyrażona w art. 7 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 330 z późn. zm.) – dalej – to zasada ostrożności. Zgodnie z nią w wyniku finansowym jednostki, bez względu na jego wysokość, należy uwzględnić: zmniejszenia wartości użytkowej lub handlowej składników aktywów, w tym również dokonywane w postaci odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych, wyłącznie niewątpliwe pozostałe przychody operacyjne i zyski nadzwyczajne, wszystkie poniesione pozostałe koszty operacyjne i straty nadzwyczajne, rezerwy na znane jednostce ryzyko, grożące straty oraz skutki innych zdarzeń. W praktyce oznacza to, że w sprawozdaniu finansowym należy wykazać jedynie realną kwotę należności, taką, której uzyskanie jest – przy aktualnej wiedzy jednostki – pewne. Artykuł 35b stanowi, iż wartość należności aktualizuje się, uwzględniając stopień prawdopodobieństwa ich zapłaty, poprzez dokonanie odpisu aktualizującego, w odniesieniu do: należności od dłużników postawionych w stan likwidacji lub w stan upadłości – do wysokości należności nieobjętej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności, zgłoszonej likwidatorowi lub sędziemu komisarzowi w postępowaniu upadłościowym, należności od dłużników w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego – w pełnej wysokości należności, należności kwestionowanych przez dłużników oraz z których zapłatą dłużnik zalega, a według oceny sytuacji majątkowej i finansowej dłużnika spłata należności w umownej kwocie nie jest prawdopodobna – do wysokości niepokrytej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności, należności stanowiących równowartość kwot podwyższających należności, w stosunku do których uprzednio dokonano odpisu aktualizującego – w wysokości tych kwot, do czasu ich otrzymania lub odpisania, należności przeterminowanych lub nieprzeterminowanych o znacznym stopniu prawdopodobieństwa nieściągalności, w przypadkach uzasadnionych rodzajem prowadzonej działalności lub strukturą odbiorców – w wysokości wiarygodnie oszacowanej kwoty odpisu, w tym także ogólnego, na nieściągalne należności. Przepisy o rachunkowości nakazują więc aktualizowanie wartości należności poprzez odpisy celowe, dotyczące konkretnych, nieuregulowanych rozrachunków oraz poprzez odpisy ogólne, naliczane od sumarycznej wartości należności. Dokonanie odpisu na konkretne należności jest możliwe dopiero po uzyskaniu wiadomości, że wystąpiła jedna ze wskazanych powyżej okoliczności; do tej chwili zaś od przekroczenia przez dłużnika terminu płatności może upłynąć dość długi okres. Właściwym narzędziem jest wówczas odpis ogólny, dokonany poprzez określenie wysokości ryzyka nieściągalności całej grupy (lub wszystkich) należności. Do oszacowania wysokości odpisu ogólnego konieczna jest struktura czasowa należności: na podstawie zapisów kont analitycznych (rozrachunki z odbiorcami) sporządza się zestawienie należności na określony dzień i ustala, ile dni, na dzień sporządzenia zestawienia, upłynęło od daty terminu płatności poszczególnych faktur. W oparciu o doświadczenie jednostki lub dane dotyczące podobnych przedsiębiorstw ustala się przedziały dla poszczególnych terminów opóźnienia (np. od 0 do 30 dni, od 31 do 90 dni, od 91 do 180 dni itd.) i przypisuje im stawki procentowe ryzyka nieściągalności (np. dla przedziału 0–30 dni – 2%, dla przedziału od 31 do 90 dni – 5%, dla przedziału powyżej 180 dni – 25% itd.). O tak ustaloną wartość należności prawdopodobnie nieściągalnych pomniejsza się kwotę należności wykazywaną w sprawozdaniach (poprzez księgowanie na kontach: Wn konto 767 Aktualizacja wartości aktywów niefinansowych Ma konto 280 Odpisy aktualizujące rozrachunki. Przy naliczaniu odpisu aktualizującego należy uwzględnić kwotę należności brutto (wraz z należnym VAT i ewentualnymi odsetkami). W przypadku ustania przyczyny, dla której dokonano odpisu aktualizującego, równowartość całości lub odpowiedniej części uprzednio dokonanego odpisu aktualizującego zwiększa wartość należności i podlega zaliczeniu odpowiednio do pozostałych przychodów operacyjnych lub przychodów finansowych. Niestety, dla potrzeb naliczenia obciążeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych wierzytelności odpisane w księgach jako nieściągalne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wyjątek stanowią wierzytelności, które uprzednio zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm.) – dalej Wymienione w tym przepisie sposoby dokumentowania nieściągalności to wyłącznie: postanowienie o nieściągalności, uznane przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo postanowienie sądu o: oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, lub umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, lub ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo protokół sporządzony przez podatnika, stwierdzający, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty. Jest to katalog zamknięty, który nie daje podatnikom możliwości innego, choćby najbardziej przekonującego, dowodzenia. Nawet wiarygodna informacja o zakończeniu przez dłużnika działalności nie jest wystarczająca dla odpisania wierzytelności w koszty uzyskania przychodów. W wyroku z dnia 24 stycznia 1997 r., SA/Po 1048/96, NSA stwierdził: „Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w powiązaniu z art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 wierzytelności odpisane jako nieściągalne stanowią koszt uzyskania przychodów, jeżeli nieściągalność została udokumentowana postanowieniem wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego albo postanowieniem sądu. Informacja o likwidacji podmiotu otrzymana w urzędzie pocztowym lub w wydziale działalności gospodarczej urzędu miejskiego nie stanowi podstawy do uznania wierzytelności nieściągalnych za koszt uzyskania przychodów." Za postanowienie o nieściągalności wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, uprawniające do spisania należności w koszty, organy skarbowe uznają postanowienie uzyskane od komornika. Opłaty pobierane przez komorników są jednak wysokie. W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera opłaty stosunkowe, w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego roszczenia. Dodatkowe 5% wynosi opłata za dokonanie zabezpieczenia. Jeżeli egzekucja okaże się bezskuteczna bądź wyegzekwowana kwota nie wystarcza na pokrycie kosztów egzekucji, komornik zwraca połowę opłaty stosunkowej pobranej od wierzyciela tytułem zabezpieczenia. Ponadto komornikowi należy się zwrot wydatków gotówkowych poniesionych w toku egzekucji na należności biegłych, koszty ogłoszeń w pismach, koszty transportu specjalistycznego, koszty przejazdu poza miejscowość, która jest siedzibą komornika, koszty przechowywania i ubezpieczania zajętych ruchomości, należności osób powołanych na podstawie odrębnych przepisów do udziału w czynnościach, koszty działania komornika poza terenem rewiru komorniczego oraz koszty doręczenia środków pieniężnych przez pocztę lub przelewem bankowym. Na pokrycie tych kosztów komornik może żądać zaliczki od strony, która wniosła o dokonanie czynności, uzależniając czynność od jej uiszczenia. W przypadkach, gdy podatnik jest przekonany o nieściągalności należności od danego dłużnika, nie posiada jednak dowodów, które pozwoliłyby spisać należności w koszty, poniesienie tak wysokich kosztów egzekucji komorniczej nie miałoby uzasadnienia ekonomicznego. Na szczęście w celu zmniejszenia kosztów można przekazać do dochodzenia tylko część kwoty (na przykład wynikającą z jednej, najmniejszej faktury). Zgodnie z pismem Ministerstwa Finansów z dnia 3 listopada 1999 r., PB3-2099-IP-722-314/99, „wielkość wierzytelności wynika z prawomocnego orzeczenia sądu i ksiąg podatnika. W przypadku gdy podatnik wystąpi do organu postępowania egzekucyjnego o egzekucję jedynie części ustalonej wierzytelności, postanowienie o nieściągalności tej części powoduje, że całą wierzytelność można uznać za nieściągalną. Dowodem zatem do uznania całej wierzytelności za koszty uzyskania przychodów będzie postanowienie o nieściągalności części tej wierzytelności wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego." Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje możliwość odpisania w koszty stanowiące koszty uzyskania także tych należności, w przypadku których przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od kwoty tych należności. Chcąc skorzystać z tej możliwości, podatnik powinien oszacować koszty dochodzenia należności, biorąc pod uwagę na przykład: · wpis (od 15 zł do zł), pełnomocnictwo (15 zł), klauzula wykonalności (min. 12 zł), koszty zastępstwa procesowego. Przepisy podatkowe wyraźnie dzielą udokumentowanie nieściągalności w sposób konieczny do jej spisania od uprawdopodobnienia nieściągalności, będącego podstawą utworzenia odpisów aktualizacyjnych obciążających koszty uzyskania. W piśmie z dnia 30 stycznia 1998 r., PO 3-MD-722-7638-808/97, Ministerstwo Finansów wyjaśniło: „Uznanie wierzytelności za nieściągalną, tj. bezwzględne zakwalifikowanie jej do kosztów uzyskania przychodów, nie może być potraktowane jako tożsame z uznaniem prawdopodobieństwa jej nieściągalności, tj. zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów utworzonej na pokrycie takiej wierzytelności rezerwy, którą należy jednak w przyszłości rozwiązać – np. w przypadku przedawnienia wierzytelności. Z tym że wierzytelności odpisanych jako przedawnione nie uważa się za koszty uzyskania przychodów – art. 16 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy, w tym także wierzytelności, które wcześniej zostały zarachowane jako przychody należne. W odniesieniu natomiast do postanowień art. 16 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ze względu na użyty przez ustawodawcę zwrot „w szczególności" należy zaznaczyć, że katalog uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności nie jest zamknięty, wierzyciel musi zatem zgromadzić takie dowody, które będą pozwalały na wyciągnięcie wniosku, że istnieje duże prawdopodobieństwo nieściągnięcia wierzytelności, co w każdej sytuacji jako indywidualny przypadek będzie podlegało ocenie organów skarbowych." Dokonane zgodnie z odpisy aktualizujące wartość należności nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wyjątkiem są odpisy od tych należności, zaliczonych poprzednio do przychodów należnych, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Za „uprawdopodobnioną" – dla celów przepisów podatkowych – uznaje się nieściągalność, gdy: dłużnik zmarł, został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, zostało wszczęte postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika na drodze powództwa sądowego. Przez prawo upadłościowe i naprawcze rozumie ustawę z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 z późn. zm.). Często dla odzyskania długów nie ma innej drogi niż postępowanie sądowe. Poniesione koszty postępowania egzekucyjnego są kosztem uzyskania przychodów; w przypadku odzyskania wydatków po zakończeniu postępowania (sąd przyznaje wierzycielowi zwrot kosztów postępowania w przypadku uznania jego pozwu za zasadne) u podatnika powstaje przychód. Taki sposób ewidencji potwierdziło Ministerstwo Finansów w piśmie z dnia 23 sierpnia 1994 r., PO 4/RN-722-635/94: „W świetle przepisów art. 215 ust. 1 oraz – a contrario – art. 16 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 z późn. zm.) zaliczka na poczet kosztów egzekucji wszczętej wskutek niewykonywania przez dłużnika zobowiązań wobec wierzyciela, a należna komornikowi od wierzyciela na podstawie odrębnych przepisów – stanowi koszt uzyskania przychodu wierzyciela w dacie jego poniesienia. Zwrot wpłaconej wcześniej zaliczki w wyniku skutecznego zakończenia postępowania egzekucyjnego, przysługujący wierzycielowi na podstawie art. 770 kodeksu postępowania cywilnego, powoduje powstanie u niego przychodu z tytułu zwrotu kosztów zaliczki. Przychód powstaje w momencie uprawomocnienia się postanowienia komornika o kosztach egzekucji." Zdarza się czasem, iż wierzytelności, które uprzednio zostały odpisane jako nieściągalne lub umorzone, zostają jednak przez dłużnika uregulowane. Jeżeli wcześniej zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, otrzymane – muszą być zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu. Takiej samej operacji, na koncie „pozostałe przychody operacyjne" dokonuje się w księgach rachunkowych. Jednym z warunków uznania odpisanych wierzytelności nieściągalnych za stanowiące koszty uzyskania jest ich uprzednie zarachowanie jako przychodów należnych. Wymaga to szczególnej uwagi: zazwyczaj kwota należności, która podlega spisaniu, obejmuje także podatek od towarów i usług. VAT należny zaś, jako niestanowiący przychodów, nie może zostać zaliczony do kosztów w momencie spisywania należności. W wyroku z dnia 1 lipca 1998 r., I SA/Lu 448/97, NSA zauważył: „Dla określenia wierzytelności nieściągalnej stanowiącej koszt uzyskania przychodu istotne jest uprzednie jej zarachowanie jako przychodu należnego. Spółka jako przychód należny zarachowała wierzytelności w kwotach bez podatku należnego VAT i ta okoliczność pozostawała w sprawie bezsporna. W związku z tym za koszt uzyskania przychodu uznane być mogły wierzytelności nieściągalne, uprzednio zarachowane jako przychody należne, czyli bez podatku od towarów i usług." W przychodach opodatkowanych należy także uwzględnić wartość otrzymanych należności, uprzednio przez wierzyciela umorzonych, przedawnionych lub odpisanych jako nieściągalne w tej części, od której dokonane odpisy aktualizujące zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przychód podatkowy stanowi także równowartość odpisów aktualizujących wartość należności, uprzednio zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w przypadku ustania przyczyn, dla których dokonano tych odpisów (np. kiedy dłużnik uregulował należność).

1. Jeśli należności nie są przedawnione, to można je uznać za nieściągalne, ale pod warunkiem udokumentowania nieściągalności. Po pierwsze należności powinna być wcześniej zaliczona do przychodów należnych (art. 16 pkt 25 ), po drugie udokumentowanie nieściągalności przypadkami wymienionymi w (jest to katalog zamknięty):1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo2) postanowieniem sądu o:[*]a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, lub[*]b/ umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność wymieniona pod lit. a, lubc) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej rozpatrzenia jest tutaj zapis 3) czyli protokół sporządzony przez podatnika (w przypadku niewielkich wierzytelności), wówczas zapis w księgach wyglądałby tak: 761/ Jeśli nie możesz uznać należności za nieściągalną, bo nie posiadasz dokumentów, które podałam w to jest inna szansa na zaliczenie w koszty tej należności, a mianowicie poprzez odpis aktualizujący. I tu widzę światełko dla twojego przypadku. Napisałaś, że firmy zniknęły z rynku. Co to oznacza ?Zostały zlikwidowane, wykreślone z ewidencji ? Jeśli tak to dokonany bilansowo odpis może być kosztem podatkowym, gdy uprawdopodobnisz nieściągalność poprzez jeden z przypadków (katalog otwarty):a) dłużnik zmarł, został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, albob/ zostało wszczęte postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, alboc) wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, albod) wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika na drodze powództwa dłużnik zamknął firmę /przypadek a)/ i masz potwierdzenie, że został wykreślony z ewidencji to wcześniej utworzony bilansowy odpis aktualizujący zapisem 761/270 będzie kosztem podatkowym statystycznie w kwocie netto pod datą udokumentowania tego spisanie należności poprzez wykorzystanie odpisu zapisem 270/ piszesz nic o skierowaniu sprawy do sądu, więc zakładam, że nie dochodzicie należności na tej drodze i nie rozpatruję przypadku c), który często się zdarza, chociaż w ostatnich dniach częste są też upadłości. W przypadku należności zagranicznych, w rachubę może wchodzić wariant protokołu podatnika jeśli kwoty są niewielkie. Warto protokół wspomóc jakimś pisemkiem radcy prawnego potwierdzającym przewidywane koszty. Jeśli nie to można poczekać aż należność się przedawni i spisać jako niestanowiącą kosztu podatkowego zapisem 761/20x.

Podatnicy CIT muszą się liczyć z koniecznością rozpoznania przychodu w momencie umorzenia, przedawnienia lub definitywnego odpisania wierzytelności jako nieściągalnej, w tej części w jakiej odpisy aktualizujące wartość należności zostały uprzednio zaliczone przez nich do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 12 pkt 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość należności umorzonych, przedawnionych lub odpisanych jako nieściągalne w tej części, od której dokonane odpisy aktualizujące zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Co za tym idzie, na podatniku spoczywa obowiązek wykazania przychodu w momencie umorzenia, przedawnienia lub definitywnego odpisania wierzytelności jako nieściągalnej, w części w jakiej dokonane odpisy aktualizujące zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Obowiązek ten podyktowany jest faktem, że umorzenie wierzytelności lub odpisanie jej jako nieściągalnej nie stanowi samo w sobie podstawy zaliczenia wartości wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu. Aby bowiem wartość wierzytelności definitywnie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodu, konieczne jest udokumentowanie nieściągalności zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT na podstawie:1. postanowienia o nieściągalności, uznanego przez wierzyciela jako odpowiadającego stanowi faktycznemu, wydanego przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo2. postanowienia sądu o:a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, lubb) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność wymieniona pod lit. a), lubc) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo3. protokołu sporządzonego przez podatnika, stwierdzającego, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od tej wierzytelności jako przedawnionej nie mieści się w powyższym uzyskać umorzenie zaległych składek ZUSZmiany w podatkach dochodowych od 1 stycznia 2014 r. W sytuacji jednak, gdy na daną wierzytelność podmiot dokona odpisu aktualizującego i zaliczy go do kosztów dla celów podatkowych zgodnie z przepisami ustawy o CIT, a następnie będzie w stanie udokumentować nieściągalność wierzytelności w sposób wskazany powyżej (na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o CIT np. postanowieniem sądu o ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku), wówczas:a) wartość odpisanej wierzytelności w części zaliczonej uprzednio do przychodów należnych podlegać będzie zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT,b) wartość wierzytelności odpisanej jako nieściągalna w tej części, od której dokonane odpisy aktualizujące zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów - będzie stanowić przychód Spółki (por. art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o CIT).Skutkiem powyższego będzie jednokrotne ujęcie w kosztach uzyskania przychodów wartości wierzytelności odpisanej jako zatem podmiot zaliczy do kosztów uzyskania odpis aktualizujący wartość nieściąganych wierzytelności (z uwagi na uprawdopodobnienie ich nieściągalności) wówczas obowiązek rozpoznania odpowiedniego przychodu do opodatkowania w momencie rozliczenia odpisu (udokumentowania nieściągalności) jest jak wynika z art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o CIT w sytuacji gdy wierzytelność ulegnie przedawnieniu podatnik też będzie obowiązany rozpoznać przychód w tej części wierzytelności, od której dokonane odpisy aktualizujące zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania więc zgodnie z przepisami ustawy o CIT na daną wierzytelność podmiot dokona odpisu aktualizującego i zaliczy go do kosztów dla celów podatkowych, a następnie dojdzie do przedawnienia wierzytelności, to o kwotę przedawnionej wierzytelności, w tej części, od której dokonane odpisy aktualizujące stanowiły koszt uzyskania przychodu - podatnik zobowiązany będzie zwiększyć swój przychód dla celów podatkowych. Jednocześnie w takiej sytuacji, wartość wierzytelności odpisanej jako przedawniona nie będzie mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT. Jeżeli natomiast dojdzie do spisania wierzytelności z powodu jej umorzenia – podatnik będzie uprawniony do zaliczenia wartości tak spisanej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu – o ile wierzytelność ta nie uległa przedawnieniu. Wynika to bezpośrednio z brzmienia art. 16 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uznaje się za koszty uzyskania przychodu umorzonych wierzytelności, z wyjątkiem tych, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 zostały zarachowane jako przychody WachołekMagdalena SzczepańskaECDDP Spółka Doradztwa Podatkowego

Spółka ma na kilku kontach rozrachunkowych nierozliczone drobne salda figurujące w księgach już od kilku lat. Kontrahenci nie odpowiadają na wysyłane potwierdzenia. Czy spółka może zlikwidować te salda? Jeśli tak, to jak to zrobić i czy należy to jakoś udokumentować? Polecamy: Ustawa o rachunkowości z komentarzem do zmian (książka) Autorzy: prof. dr hab. Irena Olchowicz, dr Agnieszka Tłaczała, dr Wanda Wojas, Ewa Sobińska, Katarzyna Kędziora, Justyna Beata Zakrzewska, dr Gyöngyvér Takáts RADA Nierozliczone zobowiązania spółka może odpisać w pozostałe przychody operacyjne, pod warunkiem że przestały być one wymagalne, np. przedawniły się. Natomiast w przypadku należności wątpliwych spółka powinna utworzyć odpis aktualizujący i utrzymywać go do czasu wyjaśnienia spornych kwestii. Jeżeli okaże się, że nie ma żadnych szans na ściągnięcie należności, odpis należy rozwiązać. UZASADNIENIE Aktywa i pasywa należy wyceniać nie rzadziej niż na dzień bilansowy w taki sposób, że należności i udzielone pożyczki ujmowane są w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem ostrożności, natomiast zobowiązania - w kwocie wymagającej zapłaty. Natomiast zobowiązania finansowe, których uregulowanie zgodnie z umową następuje w drodze wydania aktywów finansowych innych niż środki pieniężne lub wymiany na instrumenty finansowe, należy wyceniać według wartości godziwej. Artykuł 35b ustawy o rachunkowości określa, że aktualizację wartości należności trzeba przeprowadzić z uwzględnieniem stopnia prawdopodobieństwa ich zapłaty. W ten sposób powstaje odpis aktualizujący. Jest on utrzymywany do czasu wyjaśnienia sporu bądź do czasu przedawnienia roszczeń. Ustawa o rachunkowości nie określa terminów przedawnienia roszczeń ze stosunków cywilnoprawnych. Terminy te określone zostały w art. 117-125 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z nimi należności należy uważać za przedawnione, jeżeli wierzyciel utracił prawo ich dochodzenia w drodze powództwa cywilnego ze względu na upływ terminu określonego Kodeksem cywilnym. Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, należność przedawnia się po upływie 10 lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - z upływem trzech lat. Z przedstawionych uregulowań wynika, że w przypadku zobowiązań spółka może odpisać salda po upływie trzech lat, jeżeli nie nastąpiły żadne z przypadków przerywających bieg przedawnienia. Zobowiązania zostają spisane w pozostałe przychody operacyjne, które dla celów podatkowych są przychodem do opodatkowania, jeżeli wcześniej koszt został uznany za koszt uzyskania przychodu. Jeśli natomiast chodzi o należności, to spółka, zanim zdecyduje się na ich odpisanie, powinna uprzednio dokonać odpisów aktualizujących ze względu na prawdopodobieństwo ich zapłaty. Oczywiście nie jest to obowiązkowe, ale wycena należności na dzień bilansowy obliguje spółkę do ujmowania w sprawozdaniu finansowym kwot możliwych do uzyskania. Należy również pamiętać, że odpisane należności nie stanowią kosztu uzyskania przychodu w myśl ustaw o podatku dochodowym. Aby uznać odpisane wierzytelności za koszt uzyskania przychodu, należy ich nieściągalność udokumentować zgodnie z art. 16 ust. 2 i 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W momencie tworzenia odpisu aktualizującego wartość należności spółka powinna określić możliwość uznania kosztu za koszt uzyskania przychodu w przyszłości, gdyż do rozważenia pozostaje utworzenie aktywa na odroczony podatek dochodowy. Aktywa na odroczony podatek z tego tytułu należy utworzyć w przypadku, gdy istnieje duże prawdopodobieństwo odzyskania należności lub uznania odpisu aktualizującego za koszt podatkowy. Kiedy bieg przedawnienia ulega przerwaniu Artykuł 123 Kodeksu cywilnego określa, że bieg przedawnienia przerywa się: • przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, • przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, oraz • przez wszczęcie mediacji. Przykład Spółka ma w swoich księgach zobowiązanie wobec kontrahenta w wysokości 500 zł. Zobowiązanie to w bieżącym roku uległo przedawnieniu. Ponadto w księgach spółki figuruje zagrożona należność na kwotę 800 zł. Na należność tę spółka utworzyła odpis aktualizujący. Niestety, spółka nie dopilnowała terminu, w związku z tym należność uległa przedawnieniu. Ewidencja księgowa 1. Spisanie przedawnionego zobowiązania: Wn „Rozrachunki z dostawcami” 500 Ma „Pozostałe przychody operacyjne” 500 2. Utworzenie odpisu aktualizującego należność: Wn „Pozostałe koszty operacyjne” 800 Ma „Odpis aktualizujący należności” 800 3. Spisanie należności w wyniku przedawnienia: Wn „Odpis aktualizujący należności” 800 Ma „Rozrachunki z odbiorcami” 800 Kliknij aby zobaczyć ilustrację. • art. 28, art. 35b ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości - z 2002 r. Nr 76, poz. 694; z 2008 r. Nr 171, poz. 1056 • art. 117-125 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Nr 16, poz. 93; z 2008 r. Nr 116, poz. 731 • art. 16 ust. 1 pkt 25, ust. 2 i 2a ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - z 2000 r. Nr 54, poz. 654; z 2008 r. Nr 141, poz. 888 Elżbieta Kujawska biegły rewident

Temat: Spisanie należności nieściągalnych Na koniec roku 2009 spisać chcę kilka faktur, których nie jesteśmy w stanie ściągnąć od klientów. Byli to klienci, z którymi kontakt jest ograniczony albo go nie ma w ogóle. Jakie muszą spełnić warunki, by spokojnie zaliczyc te koszty do kup? Wiem, że istnieje coś takiego jak uprawdopodobnienie niemożności ich ściągnięcia - co pod to w praktyce wchodzi? Nie mam spraw sądowych, co najwyżej zwykłe wezwania i brak odpowiedzi - są to odbiorcy zagraniczni europejscy w 95%. Wcześniej był na nie założony odpis aktualizujący w poprzednim bilansie. Jak to wygląda u Was w praktyce? :)Barbara H. edytował(a) ten post dnia o godzinie 19:07 konto usunięte Temat: Spisanie należności nieściągalnych Aby zaliczyć należność nieściągalną do kup, musi być informacja od komornika, o umorzeniu egzekucji. W koszty można wrzucic bez wyroku sądowego i komornika tylko takie należności, których koszty dochodzenia na drodze sadowej przewyższają kwotę należnosci i nalezy na to sporządziś protokół, Pozdrawiam:) Piotr R. główny księgowy, Warszawa, BASF Coatings Services Sp. z Temat: Spisanie należności nieściągalnych "W myśl ogólnej zasady zapisanej w art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) - dalej wierzytelności nieściągalne nie mogą być zaliczone do kosztów podatkowych. Jednocześnie w tym samym art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawodawca podatkowy wprowadził odstępstwo od takiej zasady; w przepisie takim została wyrażona zgoda na to, by do kosztów podatkowych zostały zaliczone wierzytelności, które wcześniej były zaliczone przez podatnika do podatkowych przychodów z działalności gospodarczej. Zaznaczyć przy tym należy, że aby wierzytelność mogła być uznana za nieściągalną i by jako taka podlegała zaliczeniu do kosztów, podatnik musi udokumentować jej nieściągalność. Podkreślić przy tym należy, że dokumentując nieściągalność należności podatnik musi zastosować jedną z metod wymienionych w art. 23 ust. 2 "art. 23 ust. 2 2. Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana: 1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo 2) (471) postanowieniem sądu o: a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub c) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo 3) (472) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty. 3. Nieściągalność wierzytelności, w przypadku określonym w ust. 1 pkt 21, uznaje się za uprawdopodobnioną, w szczególności gdy: 1) (473) dłużnik został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku albo 2) (474) zostało wszczęte postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, albo 3) wierzytelność została zasądzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, albo 4) wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika, na drodze powództwa sądowego. "Piotr R. edytował(a) ten post dnia o godzinie 10:40 Temat: Spisanie należności nieściągalnych Zaraz zaraz. Wrzucenie w koszty podatkowe zaczyna się od operacji księgowej, czyli albo od uznania wierzytelności za nieściągalną, albo od zrobienia odpisu aktualizującego (choćby do zera) jej wartość. Napisałaś, że wierzytelności zostały objęte odpisem aktualizującym. Wtedy wystarczy skorzystać z drugiego zestawu warunków zacytowanych przez Piotra, czyli uprawdopodobnić nieściągalność należności:Piotr R.: 3. Nieściągalność wierzytelności, w przypadku określonym w ust. 1 pkt 21, uznaje się za uprawdopodobnioną, w szczególności gdy: 1) (473) dłużnik został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku albo 2) (474) zostało wszczęte postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, albo 3) wierzytelność została zasądzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, albo 4) wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika, na drodze powództwa sądowego. Zwrot "w szczególności" ma olbrzymie znaczenie. W przepisie mówiącym o uznaniu wierzytelności za nieściągalną nie ma tego zwrotu i musimy spełnić jeden z odpowiednich warunków (postanowienie sądu, protokół o nieopłacalności windykacji). Natomiast przy uprawdopodobnieniu nieściągalności (odpis) ten zwrot owszem jest - i oznacza, że wprawdzie spełnienie któregoś z warunków 1-4 jest do uprawdopodobnienia nieściągalności wystarczające, ale nie jest konieczne. Masz uprawdopodobnić nieściągalność wierzytelności i możesz się posłużyć jednym z powyższych czterech sposobów (tak na pewno byłoby bezpieczniej), ale nie musisz. Temat: Spisanie należności nieściągalnych dziękuję Wszystkim za szczegółowe odpowiedzi i pomoc! :) konto usunięte Temat: Spisanie należności nieściągalnych Barbara H.: dziękuję Wszystkim za szczegółowe odpowiedzi i pomoc! :) Należy także pamiętać o kwocie netto! która może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, w momencie uprawdopodobnienia nieściągania należności. Zwrot VAT należnego jest możliwy - należy spełnić odpowiednie warunki z ustawy vat. ps. jak rozumiem bój toczy się o wartość podatku, którą chciałabyś (z uwagi na koszt - nieściągalną należność) zachować po swojej stronie. Nie prościej będzie 'umorzyć' na gruncie kodeksu cywilnego i wrzucić w koszty uzyskania przychodów należność?? Należy pamiętać, aby mieć potwierdzenie (zgodę i przyjęcie :)) umorzenia należności (po drugiej stronie skutkuje to przychodem do opodatkowania). Temat: Spisanie należności nieściągalnych tak, tak o vat pamiętam, dzięki! Na dzień dzisiejszy myślę o umorzeniu należności od dostawców zagranicznych. Są też jakieś kary umowne, które jednak też nie są do ściągnięcia albo bardzo trudne do ściągnięcia ze względu na konstrukcję umowy między stronami (opinia prawnika). A coś takiego jak'zgoda na umorzenie' z drugiej strony nie jest możliwa raczej :) Bo albo ktoś w ogóle nie uznał obciążenia, albo kontakt jest zerowy (odbiorca pojedyńczej dostawy towaru). Coś czuję, że skończę na nkup i tyle :) konto usunięte Temat: Spisanie należności nieściągalnych Barbara H.: Są też jakieś kary umowne Tutaj nie jestem pewien, ale kary umowne chyba dopiero w momencie otrzymania stają się przychodem dla CIT (trzeba by to sprawdzić). Więc gdyby jednak tak było, to skoro nie wpłynęły to nie było przychodu i tym bardziej nie może być kosztu uzyskania przychodu. Piotr R. główny księgowy, Warszawa, BASF Coatings Services Sp. z Temat: Spisanie należności nieściągalnych a jak będzie w przypadku świadczenia usług dla firmy w upadłości likwidacyjnej...sytuacja jest dosyć skomplikowana. firmie, która wyświadcza usługi zależy, aby kontrahent mimo, że jest w upadłości korzystał z usług...z płaceniem za faktury jest różnie...czasem płacą :))) na koniec roku można spokojnie wszystko objąć odpisem aktualizacyjnym i od razu zaliczyć w koszty podatkowe czy dopiero po zakończeniu postępowania likwidacyjnego? konto usunięte Temat: Spisanie należności nieściągalnych Nieściągalność uznaje się za upradopodobnioną: Art. 16, ust 2a, pkt 2 zostało wszczęte postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków Z w/w artykułu wynika, że musi być wszczęte postępowanie z możliwością zawarcia układu - więc tutaj pytanie czy postępowanie likwidacyjne spełnia w/w przesłanki?Blazej K. edytował(a) ten post dnia o godzinie 21:28 Temat: Spisanie należności nieściągalnych patrz punkt wyżej: "dłużnik został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku albo" czy wszczęcie postępowania likwidacyjnego nie jest równoznaczne z powyższym? A nawet jeśli nie jest, to przecież nie musi być, bo tam jest napisane "w szczególności". Katalog sposobów uprawdopodobnienia nieściągalności jest otwarty. Wydaje się więc, że skoro zdaniem ustawodawcy przykładem uprawdopodobnienia jest wszczęcie postępowania układowego, to wszczęcie postępowania likwidacyjnego będzie nim tym Kajetanowicz edytował(a) ten post dnia o godzinie 21:57 konto usunięte Temat: Spisanie należności nieściągalnych Blazej K.: Nieściągalność uznaje się za upradopodobnioną: Art. 16, ust 2a, pkt 2 zostało wszczęte postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków Z przytoczonego przeze mnie artykułu wynika: 1. postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w myśl prawa upadłościowego i naprawczego 2. postępowanie ugodowe w myśl przepisów o restrukturyzacji spełnia przesłanki uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności => w konsekwencji kup. Pytanie - czy sytuacja "dłużnik został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku" spełnia przesłanki z pkt 1 i 2. Trzeba najpierw sprawdzić w prawie upadłościowym - bynajmniej ja bym tak zrobił w tej sytuacji :) Wracając do wątku. Cytując ustawę: Art. 14. 1. Jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że w drodze układu wierzyciele zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu, niż zostaliby zaspokojeni po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku dłużnika, ogłasza się upadłość dłużnika z możliwością zawarcia układu. 2. Postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu nie prowadzi się, gdy z uwagi na dotychczasowe zachowanie się dłużnika nie ma pewności, że układ będzie wykonany, chyba że propozycje układowe przewidują układ likwidacyjny. Art. 15. W razie gdy brak jest podstaw do ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu, ogłasza się upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika. Art. 15 w tej sytuacji raczej kończy temat i szanse na kup...Blazej K. edytował(a) ten post dnia o godzinie 22:08 Temat: Spisanie należności nieściągalnych Albo ja czegoś nie rozumiem, albo nie przeczytałeś całego przepisu art. 16 ust. 2a ustawy o CIT... konto usunięte Temat: Spisanie należności nieściągalnych Wracając do tematu ;) art. 16 ust. 2a. pkt 1a - teraz ok ;) konto usunięte Temat: Spisanie należności nieściągalnych a jak wygląda kup w sytuacji, gdy w dniu wydania nakazu zapłaty dłużnik zginął w wypadku? do komornika oddać nie można. W sprawach spadkowych, rodzice i rodzeństwo spadek odrzucili. Nie został odrzucony spadek w imieniu nieletnich siostrzeńców. Czy w tej sytuacji można uznać nieściągalną wierzytelność za uprawdopodobnioną? Czy dalej tworzyć nowe sprawy w sądzie dot. nieletnich? Temat: Spisanie należności nieściągalnych Dorota G.: a jak wygląda kup w sytuacji, gdy w dniu wydania nakazu zapłaty dłużnik zginął w wypadku? do komornika oddać nie można. W sprawach spadkowych, rodzice i rodzeństwo spadek odrzucili. Nie został odrzucony spadek w imieniu nieletnich siostrzeńców. Czy w tej sytuacji można uznać nieściągalną wierzytelność za uprawdopodobnioną? Czy dalej tworzyć nowe sprawy w sądzie dot. nieletnich?właśnie podałaś powody uprawdopodobnienia nieściągalności Podobne tematy Księgowość nudna? A może... » odsetki od należności - przedawnione - Księgowość nudna? A może... » przeterminowane należności - Księgowość nudna? A może... » Przeksięgowanie należności podatkowych - Księgowość nudna? A może... » Przelewy należności z konta prywatnego - Księgowość nudna? A może... » Do chwili uregulowania całej należności towar pozostaje... - Księgowość nudna? A może... » odpis aktualizujący wartość należności - Księgowość nudna? A może... » spłata należności poprzez przekazanie środka trwałego -

Co najmniej na koniec roku obrotowego, ale przed sporządzeniem sprawozdania finansowego, jednostki sektora finansów publicznych są zobowiązane do naliczenia i ujęcia w księgach rachunkowych odpisów aktualizujących należności. Naliczanie i ujmowanie w księgach rachunkowych odpisów aktualizujących należności wynika z zasady ostrożnej wyceny, określonej w art. 7 uor. Zgodnie z nią przy wycenie bilansowej należności urealnia się ich wysokość z uwzględnieniem stopnia prawdopodobieństwa ich zapłaty przez dłużników. W ewidencji księgowej wartość należności urealnia się za pomocą odpisu aktualizującego należności (art. 35b i 35c uor). Odpis odpowiada kwocie należności, których spłata nie została w żaden sposób zabezpieczona, a ryzyko ich nieściągalności jest znaczne. Obowiązują dwie metody ustalania wysokości odpisu aktualizującego należności: metoda 1 - identyfikacja poszczególnych należności (art. 35b ust. 1 pkt 1-4) - w której ustala się wielkość odpisu oddzielnie dla każdego dłużnika postawionego w stan upadłości lub likwidacji albo którego sytuacja majątkowa i finansowa wskazuje, że zapłata przez niego zobowiązań w kwotach wynikających z obowiązujących umów nie jest prawdopodobna, metoda 2 - szacowanie kwoty odpisu ogólnego na nieściągalne należności (art. 35b ust. 1 pkt 5) - którą stosuje się w przypadkach uzasadnionych rodzajem prowadzonej działalności lub strukturą odbiorców mających zobowiązania przeterminowane lub nieprzeterminowane o znacznym stopniu prawdopodobieństwa nieściągalności. Metoda 1 daje większą pewność co do prawidłowości obliczonych odpisów aktualizujących. Jednak ze względu na dużą pracochłonność może być stosowana jako jedyna metoda ustalania odpisów aktualizujących tylko w jednostkach organizacyjnych, w których należności z różnych tytułów są niewielkie i mają niezróżnicowaną strukturę. Metoda 2 ma zastosowanie do należności masowych, o krótkich terminach płatności. Może być stosowana obok pierwszej metody w jednostkach organizacyjnych pobierających znaczne dochody (przychody) na podstawie różnych tytułów prawnych (np. w urzędach obsługujących organy JST i samorządowe organy podatkowe, w samorządowych zakładach budżetowych). Stosuje się ją do należności dotyczących: świadczonych dostaw i usług na rzecz indywidualnych odbiorców (np. czynsze najmu i dzierżawy komunalnych lokali mieszkalnych i użytkowych, opłaty za wodę i ścieki, opłaty za wywóz nieczystości płynnych i stałych), dochodów budżetowych o charakterze cywilnoprawnym (np. ze sprzedaży, najmu i dzierżawy nieruchomości, sprzedaży składników mienia ruchomego), dochodów budżetowych z tytułu podatkowych i niepodatkowych dochodów publicznoprawnych (np. różnego rodzaju podatki i opłaty należne budżetowi państwa i budżetom JST). Przyjęte w jednostce zasady szacowania odpisów aktualizujących należy wskazać w dokumentacji opisującej przyjęte w jednostce zasady rachunkowości. Przy opisie przyjętych rozwiązań można korzystać z postanowień KSR 4 - "Utrata wartości aktywów". Procedura dokonywania odpisów aktualizujących należności metodą identyfikacji poszczególnych należności Krok 1 Czynności przygotowawcze Pracownicy komórki księgowości, prowadzący ewidencję pomocniczą należności, powinni: sporządzić wykaz (wydruk) zaległych należności według stanu na 31 grudnia roku obrotowego z kont szczegółowych prowadzonych dla poszczególnych dłużników w poszczególnych należnościach, zgromadzić dokumentację księgową i inną dla każdego dłużnika. Przykładowe dokumenty konieczne do ustalenia prawidłowych odpisów aktualizujących Decyzje odpowiednich organów o umorzeniu. Oświadczenia dłużników o powołaniu się na zarzut przedawnienia. Pisma od dłużników kwestionujących istnienie (wysokość) ich zobowiązań. Postanowienia sądowe o postawieniu jednostek organizacyjnych w stan likwidacji lub w stan upadłości albo o ogłoszeniu upadłości konsumenckiej osób fizycznych. Postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania upadłościowego ze względu na brak majątku wystarczającego na pokrycie kosztów postępowania. Zgłoszenia do syndyka (likwidatora) należności jednostki. Dokumenty dotyczące ustanowienia zabezpieczeń należności (w tym hipotecznych). Pisma w sprawie ustalenia kategorii zaspokojenia należności jednostki w postępowaniu upadłościowym i w sprawie podziału odzyskanych kwot. Pisma potwierdzające wykreślenie osób prawnych i jednostek organizacyjnych z odpowiednich rejestrów. Pisma w sprawie ustalenia miejsca pobytu osób fizycznych. Dokumentacja egzekucyjna. W imiennym wykazie dłużników podaje się kwoty zaległości ogółem (osobno dla każdego rodzaju należności). W wykazie w osobnych pozycjach podaje się należności uznawane zgodnie z polityką rachunkowości za nieistotne (czyli takie, których dochodzenie jest nieopłacalne). Wykaz ten służy do dokumentowania wyników aktualizacji należności. Należy go wykorzystywać na kolejnych etapach aktualizacji. Kolejno wpisuje się do niego opracowane dane. Krok 2 Ustalenie i odpisanie należności przedawnionych, umorzonych, nieściągalnych i nieistotnych Na podstawie zgromadzonej dokumentacji należy ustalić, które należności ujęte w księgach rachunkowych jednostki są na dzień bilansowy: przedawnione, umorzone, nieściągalne, nieistotne. Należności te nie mogą być uznane za realne, ponieważ prawdopodobieństwo ich uzyskania przez jednostkę jest zerowe lub bliskie zeru. W przypadku należności przedawnionych o charakterze publicznoprawnym (w tym podatkowym) upływ terminu przedawnienia oznacza ich wygaśnięcie. Należności te w całości odpisuje się z ksiąg rachunkowych. Upływ terminu przedawnienia należności cywilnoprawnych i pracowniczych uniemożliwia ich dochodzenie przez jednostkę przed sądem. Dłużnik może uwolnić się od obowiązku ich zapłaty przez przywołanie zarzutu przedawnienia. Powinno to być potwierdzone na piśmie. Takie należności przedawnione odpisuje się z ksiąg rachunkowych. Na pozostałe należy utworzyć odpis aktualizujący. Należności umorzone stają się nieściągalne z chwilą ich umorzenia w odpowiednim trybie, przewidzianym w przepisach szczególnych. Umorzenie należności zarówno o charakterze publicznoprawnym, jak i cywilnoprawnym oraz pracowniczym oznacza, że wierzyciel trwale zrezygnował z dochodzenia swoich należności. Należności te odpisuje się z ksiąg rachunkowych. Za nieściągalne uznaje się należności, co do których istnieją udokumentowane przesłanki wskazujące na to, że dłużnik nie ma możliwości ich uregulowania (potwierdzone np. postanowieniem właściwego organu egzekucyjnego w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na brak majątku dłużnika). Należności te odpisuje się z ksiąg rachunkowych. Odpisać można również w całości należności, które nie są ani przedawnione, ani umorzone, ani nieściągalne, ale ich dochodzenie jest nieopłacalne (np. koszty egzekucji są równe lub wyższe niż te należności). Po tym etapie w imiennym wykazie dłużników podaje się: kwoty uznane za przedawnione, umorzone, nieściągalne i nieistotne, zakwalifikowane do odpisania z ksiąg rachunkowych, kwoty uznane za przedawnione, ale dla których dłużnicy nie powołali się na zarzut przedawnienia - zakwalifikowane do utworzenia odpisu aktualizującego, dokumenty będące podstawą tych ustaleń. Krok 3 Ustalenie kwoty odpisu aktualizującego dla należności wątpliwych Odpis aktualizujący ustala się dla należności wątpliwych. Chodzi tu o należności, które nie są przedawnione, umorzone ani nieściągalne, ale ich wymagalny termin płatności upłynął, a mimo to nie zostały uregulowane przez dłużników albo są zagrożone dużym prawdopodobieństwem nieściągalności. Kwota odpisu zależy od przyczyny jego dokonania. Zasady obowiązujące przy szacowaniu wielkości odpisu przedstawia tabela. Tabela. Sposób szacowania kwoty odpisu aktualizującego Przyczyna ustalenia odpisu Sposób oszacowania kwoty odpisu Postawienie dłużnika w stan likwidacji (osoby prawne i jednostki organizacyjne) lub w stan upadłości (osoby prawne i jednostki organizacyjne, osoby fizyczne w razie tzw. upadłości konsumenckiej). Odpis ustala się w kwocie stanowiącej różnicę między kwotą należności ujętą w księgach rachunkowych jednostki a wartością zabezpieczenia należności zgłoszonego organowi prowadzącemu postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe. Oddalenie przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenie postępowania upadłościowego, w sytuacji gdy majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Odpis ustala się w pełnej kwocie należności wynikającej z ksiąg rachunkowych jednostki. Kwestionowanie przez dłużnika należności w sytuacji, gdy ocena jego sytuacji majątkowej i finansowej wskazuje na to, że spłata należności w umownej kwocie nie jest prawdopodobna. Odpis ustala się w kwocie różnicy między kwotą należności wynikającą z ksiąg rachunkowych i wartością ustanowionego zabezpieczenia należności jednostki. Zaleganie przez dłużnika z zapłatą, gdy ocena jego sytuacji majątkowej i finansowej wskazuje na to, że spłata należności w umownej kwocie nie jest prawdopodobna. Odpis ustala się w kwocie różnicy między kwotą należności wynikającą z ksiąg rachunkowych i wartością ustanowionego zabezpieczenia należności jednostki. Podwyższenie należności już wcześniej aktualizowanej z powodu utraty wartości (np. na skutek dopisania do należności głównej zaległych odsetek). Odpis ustala się w kwocie odpowiadającej podwyższeniu należności wcześniej powstałej i już aktualizowanej. Po tym etapie w imiennym wykazie dłużników podaje się: wnioskowaną kwotę odpisu aktualizującego, przyczynę jego ustalenia, dokumenty będące podstawą tych ustaleń. Krok 4 Ujęcie odpisu aktualizującego w księgach rachunkowych Najpierw główny księgowy kontroluje prawidłowość sporządzenia imiennych wykazów dłużników. Potem przekazuje je do zaopiniowania radcy prawnemu (co do dopuszczalności zakwalifikowania należności do odpisania z powodu przedawnienia, umorzenia, nieściągalności i nieistotności). Następnie wykazy te zatwierdza kierownik jednostki. Na koniec sporządza się dowody PK - "Polecenie księgowania", na podstawie których w księgach rachunkowych ujmuje się odpisy: należności z tytułu przedawnienia, umorzenia i nieściągalności, aktualizujące należności. Odpisy te należy zaliczyć do pozostałych kosztów operacyjnych (konto 761). Ponadto należności umorzone, przedawnione lub nieściągalne zmniejszają ujęte uprzednio odpisy aktualizujące ich wartość. Odpisy aktualizujące wartość należności funduszy tworzonych na podstawie odrębnych ustaw obciążają fundusze (§ 10 ust. 3 rozporządzenia w sprawie rachunkowości oraz planów kont). Wszystkie ww. odpisy wprowadza się do ksiąg rachunkowych nie później niż z dniem 31 grudnia roku obrotowego. Procedura dokonywania odpisów aktualizujących należności metodą szacowania kwoty odpisu ogólnego na nieściągalne należności Krok 1 Ustalenie wskaźników zagrożenia nieściągalnością dla poszczególnych należności i grup dłużników metodą wiekowania należności Wskaźniki te (wyrażone procentowo) określa się na podstawie danych na temat ściągalności należności należących do danego rodzaju należności i poszczególnych grup dłużników, z poprzednich okresów sprawozdawczych. Ustalenie wskaźników dla danego roku należy udokumentować na piśmie. W dokumencie tym należy zawrzeć co najmniej następujące dane: nazwa należności, kategoria dłużników (np. osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne), okres powstania należności (np. dla kategorii wiekowych należności: powstałych w roku bilansowym, do 2 lat przed rokiem bilansowym, sprzed 2 lat przed rokiem bilansowym), wskaźnik procentowy ściągalności należności powstałych w danym okresie, dane historyczne, na podstawie których wyliczono wskaźnik. Pismo sporządzają pracownicy odpowiedzialni za prowadzenie ewidencji należności. Sprawdza je główny księgowy i zatwierdza kierownik jednostki. Krok 2 Sporządzenie wykazów dłużników dla wyznaczonych kategorii wiekowych należności Pracownicy komórki księgowości, prowadzący ewidencję pomocniczą należności, powinni: sporządzić wykaz (wydruk) zaległych należności według stanu na 31 grudnia roku obrotowego z kont szczegółowych prowadzonych dla poszczególnych dłużników w poszczególnych należnościach, zgromadzić dokumentację księgową i inną dla każdego dłużnika (patrz krok 1 w metodzie 1, z tym że gromadzi się wyłącznie dokumenty dotyczące umorzenia, przedawnienia i nieściągalności). W imiennym wykazie dłużników podaje się kwoty zaległości ogółem (osobno dla każdego rodzaju należności), w podziale na kategorie wiekowe należności ustalone w jednostce. Krok 3 Ustalenie i odpisanie należności przedawnionych, umorzonych, nieściągalnych i nieistotnych Działania wykonuje się i dokumentuje tak samo, jak podano w kroku 2 w metodzie 1. Krok 4 Ustalenie kwoty odpisu aktualizującego dla należności wątpliwych Odpis wyliczają pracownicy prowadzący ewidencję pomocniczą należności. Robią to na podstawie wskaźników zagrożenia nieściągalnością, ustalonych dla poszczególnych należności i grup dłużników. W tym celu kwotę należności w danej kategorii wiekowej należności, pomniejszoną o należności przedawnione, umorzone i nieściągalne, mnoży się przez odpowiedni wskaźnik zagrożenia nieściągalnością. Wyliczoną kwotę odpisu aktualizującego dla każdego dłużnika wpisuje się do wykazu imiennego dłużników. Krok 5 Ujęcie odpisu aktualizującego w księgach rachunkowych Działania wykonuje się i dokumentuje tak samo, jak podano w kroku 4 w metodzie 1. Oprac. Izabela Motowilczuk były wieloletni inspektor kontroli Podstawy prawne: art. 7, art. 35b, art. 35c ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości ( z 2018 r. poz. 395; z 2019 r. poz. 55) § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej ( z 2017 r. poz. 1911; z 2018 r. poz. 2471) Krajowy Standard Rachunkowości nr 4 - "Utrata wartości aktywów" ( Min. Fin. z 2012 r. poz. 15)

Kwoty należne, nawet te, które nie zostały faktycznie uregulowane, są zaliczane do przychodu przedsiębiorcy, osiąganego z prowadzonej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak kontrahent uporczywie nie opłaca faktur, może to być uciążliwe. Co należy wówczas zrobić? Kwoty netto nieściągalnych, nieprzedawnionych należności można w niektórych sytuacjach zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Sprawdź, kiedy nieściągalne należności stanowią koszt firmowy! Co to znaczy nieściągalne należności? Jako przykład należności nieściągalnej można podać sytuację, w której kontrahent nie płaci za towar lub usługę, mimo że termin płatności upłynął, a sprzedawca lub usługodawca ponagla go za pomocą wezwań do zapłaty, listów, telefonów i maili. Należność nie została zatem uiszczona w zwykłym trybie. Mimo to sprzedawca ma obowiązek odprowadzić podatki od sprzedaży, nawet, jeżeli fizycznie nie otrzymał zapłaty. Nieściągalne należności a koszty uzyskania przychodu Art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że za koszty uzyskania przychodu nie uważa się wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem takich wierzytelności nieściągalnych, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona. Z kolei w art. 14 tej samej ustawy możemy znaleźć zapis mówiący, że za przychód z działalności uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Ważne! Wierzytelności przedawnionych nie możemy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Wierzytelności nieściągalne mogą zatem zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów tylko do momentu ich przedawnienia. Jak udokumentować nieściągalne należności? Żeby móc zaliczyć nieściągalne należności, należy je odpowiednio udokumentować. Można tego dokonać za pomocą jednego z poniższych dokumentów: a) postanowienie o nieściągalności, uznane przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, b) postanowienie sądu o: oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność wymieniona wyżej, ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, c) protokół sporządzony przez podatnika, stwierdzający, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty. W przypadku, gdy nieściągalne należności są niewielkie, wystarczającym dokumentem jest protokół sporządzony przez podatnika, wykazujący, iż przewidywane koszty egzekucyjne w związku z dochodzeniem wierzytelności będą równe bądź wyższe niż kwota tej wierzytelności. Jeżeli natomiast kwota ta jest spora, podatnik powinien posiadać postanowienie organu egzekucyjnego lub postanowienie sądu. Podsumowując - nieściągalna należność stanowi koszt uzyskania przychodów tylko wtedy, gdy jest przychodem w rozumieniu ustawy o PIT, zaś podatnik powinien posiadać odpowiednie udokumentowanie jej nieściągalności. Ważne! Do kosztów uzyskania przychodów przedsiębiorca może zaliczyć jedynie wierzytelność w kwocie netto, czyli bez podatku VAT. Należny VAT nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ nie podlega zaliczeniu do przychodów należnych.

Ujęcie w bilansie za 2013 rok należności przedawnionych jest niezwykle istotne. Instytucja przedawnienia należności skutkuje wyłączeniem przedawnionych należności z aktywów jednostki. Procedura wyceny należności dla potrzeb sporządzania bilansu Zamierzeniem procedury wyceny należności na dzień bilansowy jest zaktualizowanie wartości bilansowej tychże aktywów w kontekście wartości wynikającej z ksiąg rachunkowych jednostki. Efektem analizy ujętych w ewidencji księgowej należności jednostki jest ich segmentacja na: należności przedawnione; należności umorzone; należności nieściągalne; należności wątpliwe. Generalnie należności umorzone, przedawnione, nieściągalne to należności utracone, co ma swoje podstawowe reperkusje w fakcie niemożności uznania ich za aktywa (brak spełniania przesłanki kwalifikacyjnej, co do przyszłych korzyści ekonomicznych dla jednostki). W przypadku należności przedawnionych utrata ich wartości następuje wobec upływu przewidzianego przepisami prawa czasu dochodzenia wierzytelności na drodze cywilnoprawnej. Przedawnienie determinuje zwolnienie dłużnika z obowiązku zapłaty. Takie należności w większości przypadków nie zostaną uregulowane (dłużnik nie ma już obowiązku zapłaty, ale hipotetycznie ma prawo uregulować swoje przedawnione zobowiązanie). Zobacz również: Sprawozdania jednostek oświatowych objętych wspólną obsługą finansową Co do zasady, za Kodeksem cywilnym, termin przedawnienia wynosi 10 lat, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Krótsze terminy przedawnienia są przewidziane - po 1 roku dla wynajmującego przeciwko najemcy o naprawienie szkody z powodu uszkodzenia, pogorszenia rzeczy; pracodawcy o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracownika na skutek niewykonania, bądź nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych, licząc od dnia powzięcia o tym wiadomości, ale nie później niż 3 lata od jej wyrządzenia; - po 2 latach wynikające z umowy o dzieło, licząc od dnia wykonania dzieła, a jeżeli dzieło nie zostało oddane od dnia w którym zgodnie z umową miało być oddane; z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorcy; - po 3 latach o świadczenia okresowe o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym. Bieg przedawnienia przerywa: każda czynność przed sądem lub innymi organami powołanymi do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń, przedsięwzięta w celu dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia, zabezpieczenia roszczenia; uznanie roszczenia przez stronę lub jej pełnomocnika na podstawie dwustronnej ugody lub jednostronnego oświadczenia (np. poprzez potwierdzenie salda przez osoby upoważnione do składania oświadczenia woli w imieniu jednostki). Dualizm odsetek za zwlokę w zapłacie stanowiących integralną cześć należności wyraża się tym, że: 1. odsetki nie mają bytu samodzielnego (w sytuacji, gdy zapłata należności głównej nie została dokonana do terminu przedawnienia, wtedy odsetki przedawniają się w terminie przedawnienia należności głównej); 2. odsetki mają byt samodzielny (w sytuacji, gdy należność główna wygasła na skutek jej zapłaty a nie przedawnienia, wtedy odsetki przedawniają się po 3 latach). Instytucja przedawnienia należności wywołuje konkretne skutki prawne i ekonomiczne, implikuje bowiem wyłączeniem przedawnionych należności z aktywów jednostki. Od strony operacyjnej (techniczno-księgowej) taka sytuacja przyjmuje postać zapisu: Ma - konto zespołu 2 (221, 234 240) Wn - konto odpisu aktualizującego wartość należności (290), o ile odpisy takie były uprzednio dokonane, bądź w zależności od charakteru wyłączanych należności Wn - konto pozostałych kosztów operacyjnych (761) Wn - konto kosztów finansowych (751) Wn - konto strat nadzwyczajnych (771) Poprzez przeprowadzone zapisy księgowe utrata wartości aktywów na skutek przedawnienia należności została zaewidencjonowana. Przeprowadzona procedura wyceny należności zostanie odzwierciedlona w sprawozdaniu finansowym w sposób następujący: w bilansie należności przedawnione nie zostaną zaprezentowane w sposób bezpośredni; w bilansie należności przedawnione zostaną zaprezentowane pośrednio poprzez wynik finansowy netto, o ile wystąpiły przesłanki ujęcia zdarzenia na kontach kosztów strat nadzwyczajnych; w rachunku zysków i strat w sposób pośredni kontami pozostałych kosztów operacyjnych, kosztów finansowych, strat nadzwyczajnych, o ile wystąpiły przesłanki ujęcia zdarzenia na kontach kosztów, strat nadzwyczajnych; w zestawieniu zmian w funduszu w sposób pośredni poprzez wynik finansowy netto, o ile wystąpiły przesłanki ujęcia zdarzenia na kontach kosztów, strat nadzwyczajnych. Polecamy serwis: Sprawozdawczość Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE

Każde zaciągnięte zobowiązanie ulega w końcu przedawnieniu. Co ciekawe, polskie przepisy podatkowe wskazują, że z tytułu przedawnienia należności pojawia się po stronie podatnika przychód podatkowy. W poniższym artykule postaramy się przyjrzeć bliżej temu zagadnieniu, rozpatrując problem zarówno od strony przedsiębiorcy, jak i osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Sprawdźmy, jak zakwalifikować przychody z tytułu przedawnienia zobowiązania!Przedawnienie zobowiązańNa wstępnie odnieśmy się jednak do przepisów stanowiących o z art. 117 Kodeksu cywilnego roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jak podaje art. 118 kc, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Warto podkreślić, że terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność kontekście powyższych regulacji najważniejszą informacją jest to, że po upływie terminu przedawnienia wierzyciel nie może dochodzić zaspokojenia cywilny jest aktem prawnym, który reguluje okresy przedawnienia zobowiązań. Dla zobowiązań związanych z działalnością gospodarczą okres przedawnienia wynosi 3 lata, natomiast dla pozostałych jest to okres 6 z tytułu przedawnienia zobowiązania w ramach działalności gospodarczejW pierwszej kolejności przeanalizujmy, jak sytuacja przedstawia się w przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą. Katalog potencjalnych przychodów w ich przypadku jest bardzo z art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o PIT przychodem z działalności gospodarczej jest wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. To zatem oznacza, że wartość przedawnionego zobowiązania stanowi dla podatnika (będącego jednocześnie dłużnikiem) przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu. Trzeba zaznaczyć, że gdy mamy do czynienia z przedawnieniem, to jednocześnie występuje sytuacja braku możliwości przymusowego wyegzekwowania zobowiązania. To zaś oznacza, że dłużnik uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać zobowiązania. Zasadnicze znaczenie ma bowiem, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia).Takie ukształtowanie przepisów powoduje, że przedsiębiorca, który na skutek upływu terminu przedawnienia nie musi płacić należności, powinien już w momencie przedawnienia rozpoznać przychód podatkowy należny w wartości tym miejscu należy także wspomnieć, że przedawnienie zobowiązania wywołuje skutki również dla wierzyciela. Jak bowiem wynika z treści art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy PIT, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako zatem wierzyciel dopuści do sytuacji przedawnienia zobowiązania, to wartość tego przedawnienia nie będzie mogła zostać ujęta w kategorii kosztów zatem zaznaczyć, że prawo cywilne określa okoliczności, które powodują zarówno zawieszenie, jak i przerwanie biegu terminu z art. 121 kc bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:co do roszczeń, które przysługują dzieciom przeciwko rodzicom – przez czas trwania władzy rodzicielskiej;co do roszczeń, które przysługują osobom niemającym pełnej zdolności do czynności prawnych przeciwko osobom sprawującym opiekę lub kuratelę – przez czas sprawowania przez te osoby opieki lub kurateli;co do roszczeń, które przysługują jednemu z małżonków przeciwko drugiemu – przez czas trwania małżeństwa;co do wszelkich roszczeń, gdy z powodu siły wyższej uprawniony nie może ich dochodzić przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw danego rodzaju – przez czas trwania myśl natomiast art. 123 kc bieg przedawnienia przerywa się:przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;przez wszczęcie przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą przedawnienie zobowiązania powoduje konieczność rozpoznania przychodu z działalności gospodarczej. Dla wierzyciela przedawnione zobowiązanie nie może stanowić kosztu podatkowego. Przychody z tytułu przedawnienia zobowiązania w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczejNaturalnie nie tylko przedsiębiorcy zaciągają zobowiązania. Tematyka ta w równym stopniu dotyczy także osób fizycznych nieprowadzących działalności. Analizując przedstawiony problem, należy zatem zastanowić się, czy i w ich przypadku nie dochodzi do powstania przychodu np. z tytułu przedawnienia zobowiązania z tytułu zaciągniętej pierwszej kolejności zaznaczmy, że o uzyskaniu przychodu podatkowego można mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), jak również na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie czym takim przysporzeniem majątkowym jest nie tylko sytuacja powodująca wzrost jego aktywów, lecz także powodująca zmniejszenie pasywów, tj. zatem jak w przypadku działalności gospodarczej przychód podatkowy z tytułu przedawnionego zobowiązania powstaje w momencie upływu terminu przedawnienia. Jednakże w tym przypadku będzie on zakwalifikowany do innego źródła przychodów, a mianowicie do przychodów z innych myśl art. 20 ust. 1 ustawy PIT za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12–14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych sformułowania w „szczególności” oznacza, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 powołanej ustawy, czyli przykładowo przychody z tytułu przedawnionych takiej tezy jest np. interpretacja z 6 września 2017 roku wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, nr w tym przypadku rozlicza uzyskany przychód w rocznej deklaracji PIT-36 składanej w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym jako przychód z innych źródeł. Do opodatkowania zastosowanie znajdzie skala podatkowa określona w art. 27 ustawy podatkowy z tytułu przedawnionych zobowiązań powstaje również odnośnie do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w wysokości zadłużenia, które było wymagalne na moment przedawnienia. Kwotę przychodu należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy rezultacie sytuacja przedawnienia zobowiązania powoduje powstanie przychodu podatkowego zarówno wobec przedsiębiorców, jak i podatników nieprowadzących działalności gospodarczej. Różna jest jedynie metoda kwalifikacji do odpowiedniego źródła przychodów.

Obowiązująca od dnia 9 lipca 2018 r. Ustawa z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw ( 2018. 1104) wprowadziła do Kodeksu cywilnego ( instytucję przedawnienia z mocy prawa. Z dyspozycji nowego art. 117 par. 2[1] wynika, że po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Oznacza to, iż sąd z własnej inicjatywy bada przedawnienie wierzytelności. Pisaliśmy o tym w artykule: Prawo cywilne 2018: Przedawnienie z mocy prawa – czy zawsze (2) Powstaje pytanie: Czy roszczenie przedawnione z mocy prawa podatnik powinien rozliczyć w PIT ? Odpowiedź jest w poniższym artykule. Przedawnienie zobowiązań a przychód podatkowy Z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( [1] wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 2 pkt 6 przychodem z działalności gospodarczej jest wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, [2] w tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Powyższy przepis dotyczy jednak wprost osób uzyskujących dochody z pozarolniczej działalno ści gospodarczej. W zakresie osób nie prowadzących pozarolniczej działalności gospodarczej – zastosowanie znaleźć może jednak inny przepisów. Do przychodów podatkowych zalicza się bowiem także przychody z tzw. „innych źródeł” (art. 10 ust. 1 pkt 9 „za które uważa się w szczególności” (…) i inne nieodpłatne świadczenia” (art. 20 ust. 1 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego dotyczącej obowiązków informacyjnych związanych z przedawnieniem się roszczenia Banku o spłatę wierzytelności dłużnika podkreśla: „Zwrot w „szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy”. [3] Co do zasady„Przychód powinien być przypisany do tego źródła, którego opis w sposób najbardziej szczegółowy odpowiada sposobowi jego powstania (…)” – stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2017 r. w sprawie II FSK 154/15. „Nieodpłatne świadczenie” – pogląd NSA Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 18 listopada 2002 w sprawie FPS 9/02 (orzeczenie prawomocne) podaje, że dla celów podatkowych pod pojęciem „nieodpłatnego świadczenia”, należy rozumieć „(…) te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku (…) osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. [4] Na ten wyrok powołał się NSA w także Uchwale z dnia 10 października 2006 r. (sygn. akt. II FPS 1/06) . Przedawnienie zobowiązań a podatek W przypadku uznania przez sąd przedawnienia, po stronie podatnika (dłużnik), który został tym samym zwolniony z konieczności zapłaty – powstaje przychód z tytułu przedawnionej wierzytelności. Przychód ten należy opodatkować podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Potwierdzają to ostatnio wydane interpretacje indywidualne prawa podatkowego, które także po zmianach w Kodeksie cywilnym nadal zachowują swoją aktualność. „Odnosząc się jednakże do momentu powstania przychodu z tytułu przedawnienia zobowiązania (…) powstaje on w momencie upływu terminu przedawnienia” – wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) w interpretacji indywidualnej (znak: wydanej dnia 12 czerwca 2017 roku. W sytuacji „gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania zobowiązania, (…) dłużnik uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać zobowiązania. (…) Dłużnik kosztem wierzyciela osiąga realne przysporzenie majątkowe” – i „ które – jako przychód z innych źródeł podlega – co do zasady – opodatkowaniu podatkiem dochodowym” – podkreślił organ interpretacyjny. Przychód z „innych źródeł” – stanowisko organu skarbowego Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej wydanej w dniu 9 maja 2018 r. (znak: We wniosku zostało przedstawione zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca – bank krajowy w ramach swojej działalności gospodarczej udziela pożyczek klientom indywidualnym. Zdarzają się sytuacje, gdy konsumenci nie spłacają zaciągniętych pożyczek. Instytucja bankowa podejmuje wtedy działania windykacyjne, lecz nie zawsze udaje się odzyskać dług. Tak jest w przypadku upływu terminu przedawnienia roszczenia, jeżeli klient odpowiadając na nakaz zapłaty podniesie zarzut przedawnienia. [5] Bank zaprzestaje wtedy dochodzenia roszczeń a jego wierzytelność przekształca się w tzw. zobowiązanie naturalne. Zatem „w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia). Skutki finansowe przedawnienia zobowiązania z tytułu wierzytelności są zatem, takie same jak przy ich umorzeniu. (…) Konsument osiąga realne przysporzenie majątkowe, które – jako przychód z innych źródeł – podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W tej sytuacji, stosownie do postanowień art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na Wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C” – stwierdził Dyrektor KIS. Wierzyciel wystawi PIT – 8C W wyniku uwzględnienia przez sąd przedawnienia roszczenia o zapłatę wierzytelności, wierzyciel np. bank jest zobowiązany do sporządzenia informacji PIT-8C dotyczącej dłużników. W „informacji PIT-8C, (…) jako przychód z innych źródeł zobowiązany jest wykazać wartość przedawnionego zobowiązania (należność główną oraz odsetki umowne wymagane na dzień przedawnienia), którego dłużnik odmawia spłacenia, z rok podatkowy w którym nastąpiło przedawnienie”. W ten sposób „(…) dłużnik uzyskuje bowiem przysporzenie majątkowe w związku z przedawnieniem się zobowiązania z tytułu udzielonych kredytów (pożyczek), (…) których Wnioskodawca był świadczeniodawcą” – czytamy w interpretacji indywidualnej (znak: wydanej przez Dyrektora KIS w dniu 14 czerwca 2018 r. Podsumujmy … Z chwilą przedawnienia wierzytelności z mocy prawa, staje się ona przychodem podatnika i należy ją rozliczyć w PIT. W tym przypadku wierzyciel powinien sporządzić i przesłać dłużnikowi PIT- 8C. Jeżeli chodzi o zobowiązania przedawnione przepis art. 20 ust. 1 nie zawiera o tym konkretnej informacji. Powoduje to wiele trudności w interpretacji tego przepisu, ponieważ trzeba wtedy stosować posiłkowo inne przepisy lub odwoływać się do judykatury lub stanowiska organu skarbowego. Podstawa prawna: – art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, – art. 14 ust. 2 pkt 6, art. 20 ust. 1 Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Objaśnienie: [1] Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. [2] Art. 14 ust. 3 pkt 6 stanowi: Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się kwoty stanowiącej równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także umorzonych pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z postępowaniem restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym. [3] Interpretacja Indywidualna (znak: wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 14 czerwca 2018 r. [4] Uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 18 listopada 2002 , FPS 9/02 – (dostęp w dniu r.). [5] Po zmianie przepisów od 9 lipca 2018 r. sąd uwzględni przedawnienie z urzędu (art. 117 par. 2[1] Stan prawny na 25 czerwca 2019 roku Wanda Książek – współpracownik Portalu Zapraszamy do kontaktu z Kancelarią, jeśli artykuł ten Państwa zainteresował lub potrzebują Państwo więcej informacji.

W niniejszym artykule omówiono generalne zasady związane z wygaśnięciem biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych wobec organów podatkowych i składkowych wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS). Ordynacja podatkowa przewiduje różne formy wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Powszechnie znaną formą jest zapłata czy potrącenie. Jedną z nich jest także wygaśnięcie na skutek przedawnienia. Przedawnienie zobowiązania podatkowego polega na tym, że po upływie określonego terminu podatnik nie musi go regulować. Oznacza to, że po upływie pewnego czasu fiskus nie może skutecznie domagać się od podatnika zapłaty podatku lub wynikających z niego odsetek. Przedawnienie zobowiązania może nastąpić wskutek wydania decyzji administracyjnej lub z mocy prawa. Stosunek zobowiązaniowy co do zasady przestaje istnieć. Choć idea przedawnienia wydaje się być prosta, w życiu codziennym może nastręczać wiele wątpliwości. O czym w dalszej części artykułu. Terminy Jak już wyżej wspomniano, zobowiązanie podatkowe wygasa wraz z upływem pewnego czasu. W zależności od tego, jak ono powstało, termin przedawnienia może być różny. Dla podatników najczęściej będzie miała znaczenie dyspozycja art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, według której zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przykład 1. Podatnik złożył deklaracje PIT za 2011 r. w marcu 2012 r. Termin złożenia i zapłaty podatku upłynął 30 kwietnia 2012 r. Zobowiązanie podatkowe za rok 2011 wygaśnie zatem dopiero z końcem 2017 r., czyli pięć lat od końca 2012 r. Sytuacje, w których podatnicy są zobowiązani do samodzielnego obliczenia podatku oraz jego zapłaty występują najczęściej. Jednakże, zdarzają się również okoliczności, w których obowiązek podatkowy powstaje w wyniku wydania decyzji przez organy skarbowe. Zobowiązanie podatkowe nie powstaje w sytuacji, gdy decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego została doręczona po upływie trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Należy jednakże pamiętać, że przedawnienie prawa do wydania decyzji jest możliwe tylko i wyłącznie w stosunku do zobowiązań podatkowych, które nie powstają z mocy prawa, np. zapłata podatku rolnego, od nieruchomości. Wówczas zobowiązanie podatkowe przedawnia się po upływie trzech lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy albo po upływie pięciu lat, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie lub nie ujawnił w niej części swoich dochodów, wskutek czego urząd skarbowy wydał decyzję ustalającą wysokość zatajonych zarobków oraz kwotę podatku do zapłaty. Uwaga na koniec terminów Wzmożona aktywność fiskusa może objawiać się przed końcem terminu przedawnienia. Niekiedy, gdy do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego zostanie mniej niż trzy miesiące, organ skarbowy może nadać wydanej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, co skutkuje skuteczniejszą egzekucją niezapłaconego podatku, nawet gdy decyzja nie jest jeszcze ostateczna, a podatnikowi przysługuje środek odwoławczy w postaci odwołania. Bieg przedawnienia zobowiązania Pięcio - i trzyletni okres czasu są podstawowymi terminami przedawnienia zobowiązania. Mogą one zostać wydłużone wskutek przerwania lub zawieszenia biegu przedawnienia. Przykładowo bieg przedawnienia zostaje zawieszony z chwilą wniesienia skargi do sądu na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego. Inną przesłanką jest zawiadomienie podatnika o rozpoczęciu postępowania karnego skarbowego w przedmiocie niedopełnienia obowiązku podatkowego. Ponadto, bieg przedawnienia jest przerwany jako efekt zastosowania środka egzekucyjnego. Istotne tutaj jest nie tyle prawidłowe powiadomienie podatnika, co faktyczne dokonanie czynności egzekucyjnych. Przykładem środka egzekucyjnego jest zajęcie samochodu, nieruchomości czy rachunku bankowego. Na uwagę zasługuje fakt, że organ skarbowy jest uprawniony do zastosowania nawet kilku środków egzekucyjnych, jeżeli ściągnięcie należności w ramach jednego z nich nie przyniesie rezultatu. Użycie każdego kolejnego środka skutkuje zerwaniem biegu przedawnienia. Kontrowersje związane z hipoteką i zastawem skarbowym Organy podatkowe mają możliwość dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego hipoteką lub zastawem skarbowym. Taka asekuracja ze strony fiskusa skutkuje tym, że należność podatkowa nie ulega przedawnieniu, gdyż tego rodzaju zabezpieczenie ma charakter rzeczowy. Przez charakter rzeczowy należy rozumieć sytuację, w której odpowiedzialność ponosi niekoniecznie podatnik, ale każda inna osoba, która weszła w posiadanie np. nieruchomości (w wypadku hipoteki) lub rzeczy ruchomej (w wypadku zastawu skarbowego), obciążonych tymi prawami. Ponadto rzeczowy charakter odpowiedzialności skutkuje tym, że po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowe mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Zatem ustawodawca przewidział w Ordynacji podatkowej wyjątek od ogólnej zasady, zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W tej kwestii głos zabrał Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12). Trybunał orzekł, że całkowity brak przedawnienia należności zabezpieczonych hipoteką przymusową stanowi przekroczenie zakresu swobody regulacyjnej ustawodawcy oraz narusza zasadę równego traktowania. Osoby, które posiadają nieruchomości oraz majątek ruchomy są w gorszej sytuacji niż te, które dysponują jedynie majątkiem obrotowym (np. towarami, produktami). Tylko w stosunku do pierwszej grupy organ podatkowy może ustanowić hipotekę oraz zastaw skarbowy. Zatem zobowiązania tej grupy podatników mogą się nigdy nie przedawnić. Takie założenie narusza konstytucyjną zasadę, w myśl której własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (art. 64 ust. 2 ustawy zasadniczej). Trybunał Konstytucyjny orzekł, że aktualnie obowiązujący przepis w przedmiocie stosowania hipoteki i zastawu skarbowego budzi poważne wątpliwości wymaga ponownej regulacji przez ustawodawcę. Każdy podatnik ma prawo do przedawnienia zobowiązania podatkowego, niezależenie od tego, jakie zabezpieczenie organ podatkowy ustanowił na ich majątku. W praktyce z uwagi na niekonstytucyjność art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej podatnicy, na których dobrach urząd ustanowił hipotekę lub zastaw skarbowy, mogą w postępowaniu podatkowym podnieść zarzut przedawnienia. Bezprawność fiskusa Organy podatkowe nie mogą żądać wykonania przedawnionego zobowiązania podatkowego, co w praktyce niestety się zdarza. Należy tutaj dobitnie podkreślić, że takie działanie organu jest bezprawne! W takim wypadku należy wnieść pismo do organu, w którym zawarte będą zarzuty dotyczące bezpodstawnego prowadzenia egzekucji, w tym wniosek o jej zaprzestanie. Podstawą prawną dla podniesionych zarzutów jest oczywiście przedawnienie zobowiązania podatkowego. Podatnik ma 7 dni od momentu otrzymania tytułu egezkucyjnego. Należy mieć na uwadze, że wniesienie zarzutu nie musi skutkować wstrzymaniem postępowania, przynajmniej do czasu rozpoznania zarzutu. Jedynie w uzasadnionych przypadkach fiskus może wstrzymać czynności egzekucyjne np. ze względu na sytuację materialną wnioskodawcy. W przypadku, gdy działania organu skarbowego przerosną możliwości poznawcze podatnika, warto zgłosić się do doradcy podatkowego, który pomoże sporządzić stosowny wniosek. Przedawnienie wobec ZUS Podobne zasady, jak w Ordynacji podatkowej, dotyczą zaległych składek ZUS. Ich wymagalność również może ulec przedawnieniu. W tej materii doszło do nowelizacji ustawy, która zaowocowała skróceniem okresów przedawnienia. Należy przypomnieć, że od 2012 roku, podobnie jak w przepisach podatkowych, okres przedawnienia składek ZUS wynosi pięć lat, licząc od dnia, w którym upłynął termin ich płatności. Termin ten wynika z dosłownego brzmienia art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców ( Nr 232, poz. 1378). W art. 27 ustawy zostały zamieszczone zasady obliczania terminu wygaśnięcia zobowiązania wskutek przedawnienia należności z tytułu składek, które stały się wymagalne przed 1 stycznia 2012 r. oraz zasady odnośnie terminu przedawnienia składek nienależnie opłaconych przed tym dniem. Gwoli przypomnienia, termin regulowania składek to 5., 10. lub 15. dzień miesiąca za miesiąc poprzedni. Przedawnienie zobowiązania w postaci należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed 1 stycznia 2012 r. będzie następowało po upływie 5 lat, licząc od 1 stycznia 2012 r. Z kolei jeżeli przedawnienie zobowiązania z tytułu składek, które rozpoczęło się przed dniem 1 stycznia 2012 r., nastąpiłoby - zgodnie z przepisami obowiązującymi przed tą datą - wcześniej, przedawnienie zobowiązania będzie skuteczne po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym przedmiotowe należności stały się wymagalne. Przykład 2. Składki ZUS były wymagalne na dzień 7 stycznia 2012 r. Zastosowanie mają przepisy po nowelizacji tzn. składki przedawnią się po pięciu latach od dnia 7 stycznia 2012 r. - dnia 7 stycznia 2017 r. Przykład 3. Składki ZUS były wymagalne 12 lutego 2007 r. Zgodnie ze “starymi” przepisami, przedawnienie zobowiązania następuje po 10 latach licząc od dnia 12 lutego 2007 r., czyli w dniu 12 lutego 2017 r. Zgodnie z “nowymi” przepisami, składki przedawniają się po pięciu latach, licząc od dnia 1 stycznia 2012 r, czyli w dniu 1 stycznia 2017. Kiedy można wyjątkowo stosować stare zasady? Jak zostało już wspomniane, z dniem 1 stycznia 2012 r. okres przedawnienia składek ZUS wynosi pięć lat od dnia, w którym upłynął termin ich płatności. Zasadniczo, gdy zaległość powstała przed 2012 rokiem, bieg przedawnienia powinien być liczony również od 1 stycznia 2012 r. Wyjątkiem od tej zasady jest reguła, która mówi, że podatnik może stosować “stare” zasady, gdy przedawnienie zobowiązania dotyczy należności za składki sprzed 2012 r., które zgodnie z ówczesnymi przepisami przedawniłyby się wcześniej, niż w 2017 roku, podatnikowi wolno dalej stosować 10-letni bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Przykład 4. Podatnik ma zaległość składkową z 2005 roku. W 2015 roku mija 10 lat od daty ich wymagalności. Według “nowych” zasad należałoby dodać 5 lat do 2012 r., czyli nastąpiłoby w 2017 r. Ponieważ przedawnienie na “starych” zasadach następuje przed 2017 r., można stosować zasady sprzed nowelizacji. Zawieszenie biegu przedawnienia składek ZUS Przedziały czasowe, w jakich dochodzi do zawieszenia terminu przedawnienia, wyłącza się przy obliczaniu 5-letniego terminu od daty wymagalności składek. W rzeczywistości powinno dokonywać się sumy biegu przedawnienia, jaki upłynął do czasu zawieszenia i po odwieszeniu. Skutkuje to przedawnieniem należności w terminie późniejszym aniżeli 5 lat. Ustawodawca przewidział następujące sytuacje, kiedy następuje zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania: 1. od zawarcia umowy o rozłożeniu na raty zaległych należności lub odroczenia terminu płatności do dnia terminu płatności ostatniej raty albo odroczonej należności z tytułu składek (uwaga: w razie zawarcia umowy o odroczeniu terminu płatności bieg terminu przedawnienia nie rozpocznie się),2. od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania zaległych należności do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego,3. gdy wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, bieg terminu zawieszenia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez dwa lata,4. od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od śmierci spadkodawcy. Przerwanie biegu przedawnienia składek ZUS ZUS ma wiele możliwości by przerwać bieg przedawnienia zobowiązań z tytułu niezapłaconych składek. Przykładowo bieg przedawnienia zaległych składek jest przerywany, w momencie samego podjęcia czynności przez ZUS, które zmierzałyby do wyegzekwowania zaległych składek. Ponadto podobny skutek wywołuje wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym lub w zakresie podstawy wymiaru składek, obowiązku opłacania składek na te ubezpieczenia.

Λቇчθб о звим	Аራуср διռኬ	Цα э ξеλе
Илуфоֆ аχопяк	Եбрի лιծес	Иጪи дрኁтящիቩ псከбеχ
Гኣլемоኩև ивриσιвре	ዳፌепс аμ γусθ	Иредιчαн еνелушօψа
Уδ αጃօηጉφ	ሐοсвону треγу ዪак	Ιсοքዥջ ж
Ал дрикኸмуչеζ	ዘնиኖиյէ ስсетевէ юмօአиሬу	Оፎፃзвየμ ւግнидեнι
Εδոጋ аճոфеቃεኆቅ	Що сичахիпሂ скуስуху	Ηуጦуցюվ узачι ֆቱп